geçmedi... zaman geçti ama... yüreğinden “sevgili” geç(e)medi... silik bir surette yaşadı hep... tanımlanması zor bir kargaşada delikanlıca seviliyordu...

artık biliyordu, yüreğine inkardan vazgeçiyordu; “seviyor”du...

onu ne zaman görse kalbinde, adını koyamadığı, bir ağrı, tarifsiz yansımalar oluyordu... deliksiz bir ses yansıması, bir iç yankısı... bir iç y-anması... gümbür gümbür bir telaş oluyordu içinde “sevgili”...

uzun süre hiç yazılmayan bir satırın içinde sakladı onu... gel-di zaman / git-ti zaman... sus’tu aşk...

genç adam sabredemedi daha fazla, eksilmek istemiyordu artık. tamamlanmak ve tanımlanmak vardı bir öykünün içinde... cesaretinin nazıyla, çaldı sevdiğinin kapısını...

“sana geldim” dedi... “yalansız bir aşk’la kapındayım, al ömrüm senin olsun ”

...// dedi bir solukta...

ama istediği gibi olmamıştı hiçbir şey, onca zaman aşk şarkıları ezberlemişti oysa dilinde... onun sevdiğine varsa genç adamda seviyordu üstelik... şaşkındı... kapılar yüzüne örtüldü... nasıl olurdu? seviyordu... uzak kentin yollarında sevdiği, hiç görmediği ama hep sevdiği kızdı “o”...

açtığı kapıdan girmemişti sevdiği, ömrüne yüz çevirmişti... bir dilsiz gibi bu yıkık şehirde kalakaldı... vazgeçmedi beklemekten, biliyordu gelecekti... inanıyordu o’da sevecekti... zamana bıraktı kendini... zamana bıraktı sevdiğini... zaman-sa gelirdi... zaman/sız(ı) da gelirdi üstelik...