27/11/2007 - kısa bir sessizlik !!!

ilmine susadığım hastalıklarım nüksetti...

muktedir değil ki, baki kılınası ayrılık

soyut umutlar gizlenmiş karanlığa; itiş kakış

geçmezlikle taçlandırılmış fer fecir bir geçmiş

kirli, iyot kokulu bir kara/duman

kayda değer bir veriyle nihayetlendiriyordu ölümümü,

 açılmaya direnen bir kapıdan

kapanmayı umarak yaşıyordu üstelik...

kısa bir (kim)sessizlik !!!
bir yedeği yok ki gölgemin, ben kendime kalıyorum...
her zamanki gibi dıştan içe...
yorgunum.. yorgunluk süngülerini gözlerime doğru çek...
vedalaş şimdi yüzümdeki hüzünle...
ve vaz-geç bana üzülmekten ve vaz-geç beni sevmekten...
ben benden geçmişken sen bende kalma...
beni izole et...

zamanı geldi bütün saatlerin...
ve karar verildi duruşmaların ön bitimsizliğinde;
acı iyidir, kavurur insanı, harlar, yorar ve kendine getirir
onurlu bir ateştir...
ne ilk yanıştır bu, ne de son susamışlık...

cinayetlerin en çoğulu bedenimde asılı kalacak
heye/canlı bir nefes -kendinden emin sesiyle- ölümü korkutacak

giydim tüm karanlık sözlerimi

 sessizdim

susuyorum şimdi içime cümlelerini...

zamanınızın ziyanlığına yanmayın
bedeli elbet ödenir...
siz karanlıklarda s/aklayın yalnızlığınızı ve iyi bakın ona
acemi bir ölüm c/isminizden sürükleyip onu alana kadar...
iyi bakın ona...

ölmeyi bekleyen iki yolcuyuz bir ömrün en kıyı karanlığında,

boş bir banliyonun son vagonunda,

ölümden koparılan yaşamsız yolculuklarız...

soluksuz tadarken ölümü dilinizde dönsün;

 kısa bir sessizlik ! 

25.11.07

gülay sağlıcak